14 juli dag 16 Key West.

Vanochtend is het zwaar bewolkt, en het regent regelmatig. Helemaal niet erg hoor, we gaan gewoon een ochtendje shoppen! Met de auto rijden we even iets buiten het stadje en bezoeken als eerst Ross’ “Dress for Less”. Wat een koopjes zeg! Overal bekende merken tegen outlet-prijsjes, dat is nog eens voordelig inslaan!

Sijbrand wordt helemaal tureluurs van al die mooie t-shirts, en heeft uiteindelijk een stuk of 8 waaruit hij er uiteindelijk 3 kiest, zelfs een “Limited Edition” van South Pole, volgens hem echt een meevallertje. Erik een paar leuke korte broeken c.q. surfshorts, en Gerda een 3-tal lekkere t-shirts van mooie merken: Adidas, Nike, Reebok.

Dan ziet Erik een Chinees, en dan weet je het wel…hier moet geluncht worden. Hoe kan het hier toch zo goedkoop zijn? Een won-ton soepje voor $ 1,25!
Al met al: de won-ton soep was echt lekker, de rest ietsje minder, maar ja, we voelen ons zeker niet bekocht!
Om een uurtje of 1 stappen we weer in de auto en halen onze fietsen op. We zakken langzaam af naar de haven, Erik wil hier dezelfde kroeg bezoeken als vorig jaar.
Dit is hier de bekende Schooner Warf Bar, hier komen vooral de locale mensen.
De bar is niet meer dan een bijeengeraapt zootje daken en parasols maar wel beregezellig.

We zien “Harry” weer, deze hebben we verleden jaar ook al ontmoet. Dit is een” Dutchman” die hier al 23 jaar woont en hij komt oorspronkelijk uit Emmen-Compascuum.
We praten een beetje over van alles en nog niets, het Nederlands gaat hem niet zo goed meer af . Harry heeft ondertussen een vaste plaats aan de bar, dit is echt waar! Er zit een koperen plaatje in de bar gegoten met zijn naam er op.
Hij komt hier elke dag, en heeft een aantal vrienden die hij aan ons voorstelt.

Sijbrand is ondertussen zeer geïnteresseerd in de Cubaanse Sigaren die ze hier maken en verkopen. Hij mag er eentje kopen voor een vriend, net zoals verleden jaar …
Neem maar aan dat hij en zijn vriend hem beide oproken, we doen maar net of we gek zijn, hahaha…..
Daarna gaan we weer richting Duvalstreet waar Gerda en Sijbrand zich opgeven voor de Ghost Tour van vanavond, Erik wil niet mee, misschien toch een beetje te eng voor hem….
Om half 11 komen Sijbrand en Gerda thuis en zijn aardig onder de indruk van de enge tocht (maar niet heus…..) De lichtjes gaan laat uit…

13 juli dag 15 Key West.

Zoals elke dag is Erik als eerste op, eerst maar een bakje koffie halen en wat donuts en toast met jam bij de receptie van het motel Blue Marlin.
Je kan daar een dienblad pakken en dit meenemen naar je kamer, velen weten dit niet en staan met 1 persoon met blad in de rij.

Na het eten gaan we naar de fietsenverhuur hier om de hoek, je moet uiteraard weer je creditcard meenemen en je i.d. (paspoort of rijbewijs).
We huren fietsen met van die grote sturen en dikke banden zonder verlichting voor zes dagen maar nemen ze voor de hele week dit is goedkoper dus uiteraard doen we dat.
Omdat iedereen hier in de buurt bijna een rode of zwarte fiets heeft nemen Erik en Gerda een lichtblauwe, Sijbrand neemt natuurlijk weer een rode, net als vorig jaar.

Daarna gaan we naar de Duvalstreet, de hoofdstraat op Key West, hier bevinden zich talloze bars en shops waaronder de beroemde Sloppy Joe,s bar waar de schrijver Hemmingway graag kwam als hij op bezoek was op dit eiland. Wel oppassen voor de overstekende kippen en kuikentjes, ze zijn overal!
We zetten de fietsen ergens neer en mengen ons ook in het winkelpubliek.
Rond de middag krijgen we wel trek in wat en we eten wat bij Crazy Monkeys, een bekend restaurant waar ook veel Nederlanders komen.
Na het eten gaan we naar het huis van Hemmingway wat nu een museum is, de entree is 12 dollar per persoon maar voor wat je daarvoor te zien krijgt valt het een beetje tegen.
Wat het bezoek leuk maakt is de aanwezigheid van de beroemde Hemmingway poezen en katten , de meeste hebben 5 tenen, een heel gek gezicht, wat een grote poten zeg!

Hierna gaan we naar de kamer en frissen ons wat op.
Dan rijden we met de auto naar 1 van de winkelcentra, deze liggen net buiten het stadje, maar helaas voor ons zijn bijna alle winkels gesloten. Een enkele supermarkt is open en we kopen een tray cola voor op de kamer.
We besluiten om morgenochtend opnieuw een poging te wagen.
Het is inmiddels zondagavond rond acht uur en gaan nogmaals wat eten bij Crazy Monkeys. Sijbrand mag naar de kamer, Erik en Gerda fietsen nog even langs het strand en bekijken een aantal leuke pieren. De meesten zijn mooi verlicht. We ontdekken ook nog een leuk restaurantje aan het strand, misschien kunnen we hier nog eens eens een avondje eten, weg van de drukte en het lawaai van Duval Street, ook wel eens lekker…en eigenlijk bij ons om de hoek, nog nooit gezien!
Na een half uurtje gaan ook wij naar de kamer. We zijn alle 3 aardig moe.

12 juli dag 14, naar Key West.

Vandaag staan we vroeg op, we vliegen om 12.00 uur terug naar Miami.
We checken uit en geven de koffers af bij een van de piccolo’s die voor ons hotel staan. Wij gaan nog even naar de overkant voor een snel ontbijt. Om half tien wordt er een taxi voor ons geregeld en rijden we naar het vliegveld, een ritje van een kwartier.

Er staat al een aardige rij voor onze vlucht, en we gaan de mallemolen weer in van het inchecken, koffers wegen, vragen beantwoorden, paspoorten stempelen, schoenen uit, formulieren (visa) invullen (we gaan immers uit “Engeland” weer naar de USA), enz, enz,…
De dames en heren douaniers en veiligheidsbeambten maken er weer veel werk van…
De winkeltjes op het vliegveld stellen helaas niet veel voor, dus we wachten braaf tot we in het vliegtuig mogen. Precies op tijd vertrekken we dan, en na amper een half uurtje komt de kust van Miami al weer in zicht. Dat ging zeer vlot! Helaas zijn we zo vroeg dat we nog 20 minuten in het vliegtuig moeten blijven. Daarna snel de koffers halen. Hoewel, snel? …

Na een vluchtje van een half uur staan we vervolgens dik een uur op onze koffers te wachten, valt dat even tegen, zonde van de tijd! Gelukkig hoeven wij ons geen zorgen te maken over het halen van een volgende vlucht, zoals een paar andere mensen die al aardig zenuwachtig beginnen te worden. Eindelijk zijn ze daar dan, snel maar weer een Alamo-bus opgezocht om onze auto te halen. Hier aangekomen worden we geholpen door een zeer chagerijnig typje, goh, wat is die “vriendelijk” zeg…. Erik legt uit dat hij graag de auto wil die hij gereserveerd heeft, een Dodge Magnum welteverstaan! Nou, dat valt nog maar te bezien, zegt deze meneer, dat kunnen we namelijk niet garanderen! Na wat heen-en-weer gepraat laten we het maar zo, we moeten maar kijken wat er op de parkeerplaats staat zegt hij, en dan neem je wat je het meeste aanstaat! Zo gezegd zo gedaan, en jawel hoor, er staat er nog 1 ! Da’s dus mazzel hebben blijkbaar. Snel de bagage er in, tomtom aan en daar gaan we weer…

Het is inmiddels over tweeen en de rit naar Key West zal ook nog wel een uurtje of drie duren, dus snel op weg. We willen aan het begin van Key Largo naar de Publix om daar een paar broodjes, fruit en drinken te halen. En daar kunnen we binnen een uurtje wel zijn, toch?
Niet dus, aan het begin van de weg naar Key Largo is een ongeluk gebeurd, en hier rijden we eerst heel langzaam, en staan we vervolgens een kwartiertje of drie helemaal stil.
Wat er nou eigenlijk aan de hand was, weten we nog steeds niet….
Bij de Publix halen we dan eindelijk onze broodjes, en wat boodschapjes en de hot-dog mevrouw van vorig jaar staat er ook weer, 1 dollar per stuk, dus dat pikken we even mee!
Dan weer snel op weg met onderweg veel onweer.

Om kwart over 7 zijn we dan eindelijk bij de Blue Marlin, en krijgen een lekkere ruime kamer. Ze hebben hier dit jaar aardig geklust, de kamers zijn helemaal opgeknapt.
We proberen nog snel fietsen te huren, maar hier zijn we helaas te laat voor, dat wordt morgen. We nemen een taxi naar Mallory Square, hier is elke avond wel iets te doen.
Eerst vieren de mensen de mooie zonsondergang, en er staan allemaal kraampjes met leuke hebbedingetjes, je ziet waarzeggers, muzikanten, mimespelers, en wij kijken naar een optreden van een aantal katten die koordansen, en door brandende hoepels heen springen.
Het is zaterdagavond en dat is wel te merken, het is ontzettend druk! Dan nog even hier en daar neuzen in de leuke winkeltjes op Duval Street en wat drinken bij het Hard Rock Cafe.
Tegen tienen zakken we af richting hotel. Nemen we nog een taxi? Nee dus, voor we het weten hebben we toch al weer dat hele stuk gelopen. Op de kamer eten we nog wat restanten broodjes enz. en om half 12 gaat bij ons het licht uit.

11 juli dag 13 Bahama's.

Vandaag weer naar Deadman’s Reef, 1 keer was te weinig.
Het is vandaag onze laatste vakantiedag op de Bahama’s,.
Morgen is een reisdag, we denken hier nog maar even niet aan.
Na de koffie en ontbijt bij alweer Subway .. nemen we een taxibusje richting ‘Old-Town” –Freeport.

Er is weinig ouds te vinden hier, behalve misschien wat oude Bahamianen,…
Vanuit Freeport rijden we dan naar Paradise Cove (Deadmans Reef).
We wilden persee hier nog een keer heen gaan om lekker te genieten van het werkelijke schitterende water met al z’n koralen en vele kleuren vissen .
Ook om te zwemmen is hier een ervaring in het wat ondiepere water is het schat ik rond de 37 graden.
Ook de ambiance is prachtig. Heerlijk om hier lekker aan een Sands Beer te nippen zittend op een stoel uitkijkend over de zee.

We huren nog een extra snorkelset voor 12 dollar zodat we met z’n tweeen kunnen snorkelen .
Dit is voor als je wat verder weg gaat wel veiliger.
We kunnen tot half drie ‘s middags blijven of tot half vijf, we besluiten om tot half vijf te blijven want de tijd vliegt hier.
‘s Avonds nemen we nog wat lekkers te eten en we kunnen met z’n drieen concluderen dat dit een geslaagde week Bahama’s was!

10 juli dag 12 Bahama's.

Vandaag weer een rustdagje ingelast we gaan lekker laat ons bed uit, uiteraard onder protest van Erik.
We drinken Starbucks koffie op de kamer, Sijbrand mag nog even blijven liggen met als gevolg dat we vandaag geen housekeeping hebben .
Erik en Gerda gaan naar de overkant om bij de Subway weer een 12 inch broodje te bestellen met de welbekende tonijnsalade. Verder doen we er lettuce op (sla ) rode uienringen ,zwarte olijven en vervolgens een klein beetje mayo er op. Kosten $ 6.99 niet duur toch?
We nemen bij ons ontbijt jus d’orange, helaas is er geen verse sinaasappelsap op dit eiland te vinden…
Over Sijbrand hoeven jullie je niet ongerust te maken,we hadden nog wat broodjes over van gisteren deze lagen dan ook keurig klaar voor mijnheer….
En uiteraard hebben we voor mijnheer nog een lekker taartje meegenomen plus een blikje jus…

Daarna gaan we naar het zwembad , we halen de handdoeken op en bellen Sijbrand via de huistelefoon.
We eten onze broodjes bij het zwembad. Het is vandaag drukker dan normaal …voor ons tenminste, maar ja relatief is het nog steeds rustig hier.
We hebben tot omstreeks vier uur in en om het zwembad gelegen,we besluiten om even naar de kamer te gaan om even te vragen via het internet hoe het is bij het thuisfront.
Helaas mobiele telefoon via tele 2 dat zit er niet in….we krijgen Stephan te pakken via msn en die vertelt dat alles ok is bij jullie behalve dan het weer.
Vanavond gaan we naar Taino beach, daar wordt het independence festival gevierd.
Erik neemt nog even wat geld op want de dollars rollen je zak uit ondanks de relatief lage prijzen…

Al lopende worden we opgepikt door een taxibusje. Deze brengt ons voor een paar dollar
naar een park aan zee, waar al een podium is gebouwd en het letterlijk zwart ziet van de barbeque-rook en de aardige Bahamian’s.Tjonge, jonge, het is drank, zoetigheid en vooral veel eten hier. Ook barst het van de politieagenten, blijkbaar nodig? Het is wel grappig hier, overal zie je heel kleurrijke figuren lopen, en er is een meisje dat heel graag op de foto wil.
We nemen een hapje en een drankje en na een paar uurtjes zijn onze hoofden zo vol van het gedreun dat we besluiten terug naar het hotel te gaan. Het lawaai is echt niet te harden!
Morgen onze laatste dag hier, jammer! Waarschijnlijk nog een keer naar het mooie Deadman’s Reef om te snorkelen….

9 juli dag 11 Bahama's.

Vandaag “vroeg” op, want we moeten om half 10 klaar staan bij de ingang van ons hotel voor onze excursie.
Na het wakker worden en koffie drinken halen we alle drie een broodje omelet bij Subway aan de overkant, eten en wachten vervolgens op de bankjes voor de hoofdingang van het hotel tot we worden opgepikt. De piccolo van de eerste dag herkent Sijbrand en vraagt alweer om zijn pet af te doen. Want alleen als Sijbrand dat doet wil hij zijn hand schudden!

En… klokslag half 10 komt daar een busje aangereden met er achter een 12-tal kajaks op een aanhanger. Na een vriendelijk welkom door onze gids van vandaag, natuurlijk met handen schudden, stappen we als laatste in het busje. Er is een gezin uit Duitsland, en nog een drietal dames uit Arizona. De tour gaat erg gezellig en ontspannen van start, veel lachen om grapjes van de gids en een heleboel “ja mon!”, "Are you cool?" En allemaal in dat leuke Bahamiaanse accent……."Yes, we’re cool, man"!

Onze gids (die volgens eigen zeggen acht jaar accountant geweest is maar daar de balen van kreeg) weet een heleboel te vertellen over het ontstaan van het eiland en iedereen hangt aan zijn lippen, want zijn verhalen zijn erg interessant. Na een behoorlijk eindje rijden mogen we uitstappen en gaan de kajaks het water in. We zijn beland in een mangrovebos, met prachtig helder water. We krijgen allemaal een waterdichte zak voor onze spullen en mogen na een korte instructie in de kayak stappen. Erik alleen, Gerda en Sijbrand samen.

We komen er achter dat die stomme Hollanders toch wel goed zijn in het kayakken.
We ergeren ons bij tijd en wijle rot aan “die stomme Duitsers” en “die Amerikanen”, die steeds maar weer met hun peddels in de takken van de bomen maaien, en in de wirwar van wortels en bladeren belanden. Wij besluiten uiteindelijk de “kneuzen” maar in te halen en lekker ons eigen tempo te draaien. Af en toe wachten we wel even op de rest.

We zien kolibries, kikkertjes, visjes, grooooote libellen, maar verder niets spectaculairs. Evengoed is het heel ontspannen en gezellig. Wel apart ook om zo door die mangrovebossen te peddelen. En in tegenstelling tot Florida zijn hier geen Aligators of andere gevaarlijke dieren. Zoals onze gids zegt: “the animals know we’re cool, so are they”...

Na anderhalf uur te hebben gepeddeld meren we onze kayaks af bij een plankier in een mangrovebos en gaan met een hand aangedreven pontje naar de overkant. Na een korte wandeling komen we aan bij een prachtig strand, het Gold Rock Beach, waar onze lunch al klaar staat. Een leuke verrassing is dat er hier een wasberenfamilie huist, die natuurlijk van elke lunch een graantje wil meepikken. We hadden al zoiets op internet gezien, maar in de praktijk vallen dit soort beloften vaak wat tegen, behalve NU!

De wasberen komen meteen uit de bosjes en zijn ten eerste schattig om te zien en ten tweede zo tam dat ze gewoon uit je hand eten. Echt GEWELDIG, dit maak je niet vaak mee.
Sijbrand en Gerda zijn dus wasberen aan het voeren, Erik is al lekker aan het eten, de lunch is simpel maar goed. Bruinbrood, ham, kaas, sla, tomaat, en zoals elke Amerikaan doet: mayonaise in plaats van boter op je brood!
Na de lunch krijgen we nog een klein uur om ons op te frissen in zee, het water is ook hier weer sprookjesachtig blauw, we lopen wel 250 meter ver zonder dat onze navels nat worden!
Vervolgens staat er een korte nature-trail (natuurwandeling) op het programma, we worden onderwezen in wat we wel en niet mogen aanraken, zien wilde orchideeen, landkrabbetjes en bezoeken tot slot twee grotten, waarvan er een vol zit met vleermuizen.

Daarna stappen we lekker in het busje en worden we om half vier ’s middags weer afgezet voor ons hotel. We bedanken de gids en gaan meteen door naar het zwembad, het zoute water er af spoelen en wat drinken aan de pool-bar. Na een uurtje gaat Sijbrand lekker tv op de kamer kijken (het liefst deadliest catch...) en gaan Erik en Gerda nog even in het winkelcentrum aan de overkant flaneren om wat foto’s te maken van de prachtige jachten die hier liggen. Deze komen voornamelijk uit Florida.
‘s Avonds gaan we uit eten. Sijbrand neemt fish en chips,Erik neemt conch fritters (gefrituurde mossel uit die grote schelpen) en Gerda neemt een lekker broodje warme kip.
Na het eten (het is inmiddels half elf ) koopt Erik nog een fles rum om mee te nemen in de koffer en gaan we lekker slapen. Morgen is het hier independance day, we zijn benieuwd…

8 juli dag 10 Bahama's.

Een paar van ons komen moeilijk op gang vandaag want ze beginnen zich al aardig aan het tempo hier aan te passen….(tot ergernis van Erik).
Laten we dus maar lekker niets doen.
Wel willen we morgen een excursie maken, deze kunnen we lekker snel regelen bij de dame van het hotel, die in de lobby zit, we gaan deze keer naar naar het National park van Grand Bahama Island en we gaan hier kayakken door de mangrove bossen, een stukje door het bos lopen en daarna picknicken op het strand. Ook zijn er grotten. Volgens insiders moet dit zeer de moeite waard zijn , morgen horen jullie uiteraard meer…

Hierna even een goed plaatsje zoeken bij het zwembad. Dit is hier geen enkel probleem, er zijn genoeg bedden vrij. Tussen de middag eten wij iets simpels “aan de overkant” in de haven, tevens zoeken we voor vanavond alvast een restaurantje uit.
We gaan daarna weer terug naar het hotel en vermaken ons gedurende de middag met lekker relaxen rondom het zwembad en in de zee.

Rond 6 uur gaan we naar de hotelkamer, frissen ons op en gaan rond 8 uur weer naar de overkant.

We gaan bij de chinees eten en bestellen voor 11.50 dollar per persoon een “combinatiemenu”, Erik verheugt zich hier erg op.
Maarrrrrr…..het is werkelijk niet te vreten, zo goedkoop en de rijst smaakt naar karton.

Erik gaat naar binnen en vertelt ze dat ze “niet te vreten goedkope shit” hebben, en de "aardige" Chinees zegt nog “yes, yes….” Ook! Het liefst zou je ze over de toonbank trekken! (Zoals jullie misschien wel weten bestaat het woord “nee” niet in het chinees)…
Dit soort restaurantjes zijn er volgens ons alleen om de meeste Amerikanen een poot uit te rukken, deze blijven immers nooit langer dan een dag of twee…
Een ervaring rijker en een illusie armer gaan we weer naar de hotelkamer. We kopen nog wat drinken en wat chips, we gaan zo slapen.
We verheugen ons op morgen!